Lyrics & Translations

Artist: Fort Minor

Title: Kenji

Album: The Rising Tied
 

My father came from Japan in 1905
He was 15 when he immigrated from Japan
He worked until he was able to buy respect and build a store

Let me tell you the story in the form of a dream,
I don't know why I have to tell it but I know what it means,
Close your eyes, just picture the scene,
As I paint it for you, it was World War II,
When this man named Kenji woke up,
Ken was not a soldier,
He was just a man with a family who owned a store in LA,
That day, he crawled out of bed like he always did,
Bacon and eggs with wife and kids,
He lived on the second floor of a little store he ran,
He moved to LA from Japan,
They called him 'Immigrant,'
In Japanese, he'd say he was called "Issei,"
That meant 'First Generation In The United States,'
When everyone was afraid of the Germans, afraid of the Japs,
But most of all afraid of a homeland attack,
And that morning when Ken went out on the doormat,
His world went black 'cause,
Right there; front page news,
Three weeks before 1942,
"Pearl Harbour's Been Bombed And The Japs Are Comin',"
Pictures of soldiers dyin' and runnin',
Ken knew what it would lead to,
Just like he guessed, the President said,
"The evil Japanese in our home country will be locked away,"
They gave Ken, a couple of days,
To get his whole life packed in two bags,
Just two bags, couldn't even pack his clothes,
Some folks didn't even have a suitcase, to pack anything in,
So two trash bags is all they gave them,
When the kids asked mom "Where are we goin'?"
Nobody even knew what to say to them,
Ken didn't wanna lie, he said "The US is lookin' for spies,
So we have to live in a place called Manzanar,
Where a lot of Japanese people are,"
Stop it don't look at the gunmen,
You don't wanna get the soldiers wonderin',
If you gonna run or not,
'Cause if you run then you might get shot,
Other than that try not to think about it,
Try not to worry 'bout it; bein' so crowded,
Someday we'll get out, someday, someday.

As soon as war broke out
The F.B.I. came and they just come to the house and
"You have to come"
"All the Japanese have to go"
They took Mr. Ni
People didn't understand
Why did they have to take him?
Because he's an innocent laborer

So now they're in a town with soldiers surroundin' them,
Every day, every night look down at them,
From watch towers up on the wall,
Ken couldn't really hate them at all;
They were just doin' their job and,
He wasn't gonna make any problems,
He had a little garden with vegetables and fruits that,
He gave to the troops in a basket his wife made,
But in the back of his mind, he wanted his families life saved,
Prisoners of war in their own damn country,
What for?
Time passed in the prison town,
He wanted them to live it down when they were free,
The only way out was joinin' the army,
And supposedly, some men went out for the army, signed on,
And ended up flyin' to Japan with a bomb,
That 15 kilotonne blast, put an end to the war pretty fast,
Two cities were blown to bits; the end of the war came quick,
Ken got out, big hopes of a normal life, with his kids and his wife,
But, when they got back to their home,
What they saw made them feel so alone,
These people had trashed every room,
Smashed in the windows and bashed in the doors,
Written on the walls and the floor,
"Japs not welcome anymore."
And Kenji dropped both of his bags at his sides and just stood outside,
He, looked at his wife without words to say,
She looked back at him wiping tears away,
And, said "Someday we'll be okay, someday,"
Now the names have been changed, but the story's true,
My family was locked up back in '42,
My family was there it was dark and damp,
And they called it an internment camp

"When we first got back from camp... uh
It was... pretty... pretty bad."

"I, I remember my husband said
"Are we gonna stay 'til last?"
Then my husband died before they close the camp. "

-------------------------------------------------------

คุณพ่อของผมมาจากประเทศญี่ปุ่นในปี ค.ศ. 1905
เขาอายุ 15ปีเมื่ออพยพมาจากญี่ปุ่น
เขาทำงานจนสามารถซื้อความเคารพและสร้างร้านขึ้นมา

ผมจะเล่าเรื่องให้คุณฟัง ในรูปความฝันของคนๆนึง
ผมไม่รู้ว่าจะเล่าทำไม แต่ผมรู้ว่ามันหมายความว่ายังไง
หลับตาคุณ มองให้เห็น
ดังผมวาดภาพให้คุณฟัง มันอยู่ตอนสงครามโลกครั้งที่สอง
เมื่อชายคนนี้ที่ชื่อเคนจิตื่นขึ้นมา
เคนไม่ใช่ทหาร
เขาเป็นแค่คนๆนึงที่มีครอบครัวและร้านในแอล.เอ.
วันนั้นเขาคลานออกมาจากเตียง เหมือนแบบที่เขาเคยทำทุกที
เบค่อนกับไข่ ทานกับลูกๆและภรรยา
เขาอยู่บนชั้นสองของร้านเล็กที่เขาคุม
เขาย้ายมาที่แอล.เอ.จากประเทศญี่ปุ่น
พวกเค้าเรียกเขาว่า"พวกอพยพ"
ในภาษาญี่ปุ่น เขาบอกว่าเขาเป็น "อิสเซย์"
ที่หมายความว่า "รุ่นที่หนึ่งในอเมริกา"
เมื่อตอนทุกคนกลัวพวกเยอร์มัน กลัวพวกไอ้ยุ่น
แต่พวกเค้ากลัวที่สุดคือบ้านเกิดถูกโจมตี
และเช้าวันนั้นตอนเคนไปที่พรมหน้าประตู
โลกทั้งโลกมืดมัวเพราะว่า
ที่นั่น จั่วหัวหน้าแรก
สามอาทิตย์ก่อนปี ค.ศ. 1942
"เพิร์ล ฮาร์เบอร์ ถูกบอมม์ และพวกไอ้ยุ่นกำลังมา"
รูปของทหารตาย และวิ่งหนี
เคนรู้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น
อย่างที่เขาเดา ประธานาธบดีพูดว่า
"พวกชาวญี่ปุ่นที่ชั่วร้าย ในบ้านเกิดเราจะถูกขัง"
พวกเค้าให้เวลากับเคน สองถึงสามวันเพื่อที่จะ
เก็บชีวิตทั้งหมดของเขา ยัดใส่ในกระเป๋าสองใบ
แต่เพียงแค่กระเป๋าสองใบ แค่ใส่เสื้อผ้ายังไม่พอ
บางคนยังไม่มีกระเป๋า ไว้ใช้ใส่อะไรๆ
ฉะนั้นถุงขยะสองใบคือ สิ่งที่พวกเค้าให้พวกนั้น
เมื่อเด็กๆถามแม่เขาว่า "พวกเราจะไปที่ไหนกันครับ?"
ไม่มีใครรู้ว่าจะบอกว่าอะไร
เคนไม่อยากจะพูดโกหก เขาบอก "อเมริกันกำลังหาสปาย
ฉะนั้นพวกเราจะไปอยู่ ในที่ๆเรียก แมนซาน่า
ในที่ๆคนญี่ปุ่นจำนวนมากอยู่"
อย่า อย่ามองพวกชายถือปืน
เธอไม่อยากให้ทหารสงสัย
ว่าเธอจะวิ่งหนีหรือไม่
เพราะว่าถ้าเธอวิ่งหนี เธออาจจะถูกยิง
นอกจากนั้นอย่าคิดถึงมัน
พยายามอย่าห่วงเรื่องนั้น เรื่องอยู่อย่างแออัดยัดเยียด
สักวันพวกเราจะออกไป สักวัน สักวัน

ทันทีที่สงครามระเบิด
พวกเอฟ.บี.ไอ.มาที่บ้าน
"คุณจะต้องมา"
"ญี่ปุ่นทุกคนต้องไป"
พวกเค้าเอาตัวคุณนีไป
พวกผู้คน เขาไม่เข้าใจ
ทำไมพวกเค้าจับเขาไป
เพราะว่าเขาเป็นคนงานบริสุทธิ์

แล้วตอนนี้พวกเขาอย่ในเมืองนึง มีทหารอยู่ล้อมรอบเขา
ทุกวัน ทุกคืน มองลงมา
จากหอคอยอยู่เหนือกำแพง
เคนไม่สามารถเกลียดพวกเค้าเลย
พวกเค้าเพียงทำตามหน้าที่และ
เขาก็ไม่ได้สร้างปัญหา
เขามีสวนแปลงเล็กๆ มีผักและผลไม้ที่
เขาให้กองทัพในตระกร้า ที่ภรรยาของเขาทำ
แต่ลึกๆในความคิดเขา เขาคิดช่วยชีวิตครอบครัว
เชลยศึกในประเทศตัวเอง
เพื่ออะไร
เวลาผ่านไปในเมืองคุก
เขาอยากจะให้พวกเขาอยู่ เงียบๆเมื่อเป็นอิสระ
ทางออกเดียวก็คือสมัครทหาร
แล้ว ตามที่มีคนเล่ามา ชายบางคนออกไปสมัครทหาร
และจบลงด้วยการบินไป ประเทศญี่ปุ่นพร้อมระเบิด
อันที่หนักสิบห้ากิโลตัน ที่ยุติสงครามเร็วขึ้น
เมืองสองเมืองระเบิดเป็นจุล จุดจบของสงครามก็มาเร็ว

เคนถูกปล่อย หวังจะมีชีวิตเดิมๆ กับลูกๆและภรรยา
แต่ เมื่อกลับไปถึงบ้านเขา
สิ่งที่พวกเขาเห็นนั้น ทำให้รู้สึกโดดเดี่ยวมาก
พวกนั้นได้ทำลายทุกๆห้อง
ทุบกระจกประตูทุกบาน
เขียนไว้บนกำแพงและพื้น
"ไม่ต้อนรับพวกยุ่นอีกต่อไป"
และ เคนจิ ก็ทิ้งกระเป๋าไว้ที่พื้น แล้วออกไปยืนอยู่ข้างนอก
เขามองหน้าภรรยาของเขา ไร้คำพูดใดๆจะเอ่ย
หล่อนมองเขา เช็ดน้ำตาออก
และพูดว่า "สักวัน เราจะไม่ป็นไร สักวัน"

คือว่า ถึงชื่อได้ถูกเปลี่ยน แต่เรื่องราวมันเป็นเรื่องจริง
ครอบครับผมได้ถูกกักขัง เมื่อครั้งในปีสี่สิบสอง
ครอบครัวผมเคยอยู่เมื่อมันมืดและแฉะ
และพวกเขาก็เรียกมันว่า ค่ายกักกัน

"เมื่อครั้งพวกเราแรกกลับจากค่าย
มันค่อนข้างแย่เอามากๆ"

"ฉันจำได้ว่าสามีฉันพูดว่า
"เราจะได้อยู่จนถึงสุดท้ายมั้ย?"
แล้วสามีฉันก็ตายก่อนที่เขาจะปิดค่ายลง"

-------------------------------------------------------

d>

d>